...سر سپرده...

در دست می گیری ، نه سردتر ، نه گرم تر، از آنچه هستی. مانوس با سر انگشتانت، روح و اندیشه ات.... هیجان دیگر آغاز شده است.تب اثر گذاری با صدای گسی که آشناست.خون کبود نه برگونه،که بر سیاهرگ لبانش جاری آنگاه شکست سکوت سفیدی ، ناله یا نجواست که پهن دشت سفیدگون را شیاری می زند؟ نمیدانم.
تو حالا دیگر در سیلان هجوم احساس و بیان غلطیده ای . جزئی از توست ، وجود خود تو. با خستگی تو کل می شود،با تو می ماند و با تو سطور را در می نوردد. زنده است چون پیر می شود و آخر تنهایت می گذارد. این همه رمز و راز از آن در دل دارد که به عشق اثر آفرینی می گذارد پوستش بارها و بارها کنده می شود. شاهکار زندگیش شاید،طومار پیچ در پیچش باشد: حکایت زندگی پر خونش برای دیگران. چه بی ریا ،چه صمیمی، فداکار و چه زندگی پر افتخاری دارد مداد من .

دلم که میگیره گریه هام و میکشم

بعدش میشینم جلوی کاغذم، انگاری لب دریا نشستم

وقتی خودمو یهو وسط دریا میبینم ، از ترس غرق شدن تندی یه قایق میکشم...

پی نوشت :از این به بعد تصمیم گرفتم کارایی که میکشم و بزارم اینجا مهم نیست چه حسایی پشتت خوابیده و از کجا نشئت گرفته ....

یه چایی ، آهنگ ابی

سردیه هوا 

 سردرد هر روزه

 همراه با کتف دردم حاصلش شد اینکار!

 

بین یه عالمه خط و رنگ ،از نوع سیاه و خاکستری گم شدم ...

خطایی که هیچ جهتی ندارن هی تغییر شکل میدن ،

خطایی که روزا مثه میله های زندون جلوی چشمامن و نمیزارن به چیز دیگه فک کنم ...

هر لحظه ام که تو خودم گم میشم دور دستام حلقه میزنن و نجاتم میدن ...

فریاد می کشد ،به خاک می افتد، درد میکشد ،می گرید، دست در خاک مینهد ،اشک میریزد ،آرام میشود، پرواز میکند به سوی دریا.

پرنده کوچک من.